Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu

Stanisław Rojek

Profesor dr hab. Stanisław RojekProfesor dr hab. Stanisław Rojek emerytowany pracownik Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji (Katedra Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska), Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu

Urodził się 14 grudnia 1926 r. w Zabełczu-Nowym Sączu. Studia wyższe odbył na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, uzyskując w 1952 r. tytuł inżyniera, a tytuł magistra na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, w roku 1953. Kolejne stopnie naukowe uzyskał: w roku 1961 – doktora nauk rolniczych, a w roku 1970 doktora habilitowanego. W latach 1953-1955 był zatrudniony w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu na stanowisku asystenta. Następnie przeniósł się do Wrocławia, gdzie w Wyższej Szkole Rolniczej w latach 1955-1959 pracował jako aspirant, starszy asystent (1959-1961), adiunkt (1961-1970), docent (1970-1985). Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1985 r. W latach 1981-1884 był prodziekanem na Wydziale Melioracji Wodnych Akademii Rolniczej we Wrocławiu. W okresie 1984-1990 pełnił funkcję prorektora AR ds. współpracy z gospodarką narodową i Rolniczymi Zakładami Doświadczalnymi. Był również opiekunem naukowym Rolniczego Zakładu Doświadczalnego w Samotworze (1972-1996).

W latach 1991-1997 prof. dr hab. Stanisław Rojek kierował Katedrą Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska, kontynuując dzieło prof. dr hab. Józefa Dzieżyca, który zapoczątkował funkcjonowanie Katedry z dwiema stacjami doświadczalnymi (w Samotworze i Swojcu), laboratorium chemicznym oraz wysoko kwalifikowaną kadrą naukową. W tym miejscu warto wspomnieć o losach Katedry, z którą profesor Rojek był nierozerwalnie związany. Powstała 1 września 1960 r. pod nazwą Katedra Rolniczego Użytkowania Terenów Zmeliorowanych. W latach 1971-1981 funkcjonowała jako jedna z katedr o kierunku przyrodniczo-rolniczym Instytutu Rolniczych Podstaw Melioracji (4 Katedry: Ekologii Roślin, Meteorologii i Klimatologii, Rolniczego Użytkowania Terenów Zmeliorowanych, Torfoznawstwa). Po wydzieleniu z Instytutu RPM Katedry Rolniczych Podstaw Melioracji oraz Katedry Agro- i Hydrometeorologii, kolejna zmiana podyktowana poszerzeniem problematyki badawczej o zagadnienia ochrony i kształtowania środowiska, doprowadziła do przyjęcia nazwy: Katedra Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska (Uchwała Senatu Akademii Rolniczej we Wrocławiu nr 12 z 1995 r.). Prócz wymienionych pracowali wówczas tej miary profesorowie, jak: Stanisław Bac jr, Marian Horawski, Marian Niklewski, Eugeniusz Ralski, Adam Schmuck, Włodzimierz Tymrakiewicz i Stanisław Włodarczyk.

W badaniach naukowych prof. Stanisław Rojek konsekwentnie realizował założone cele z iście góralską niezłomnością. Z łatwością zjednywał sobie osoby do prowadzenia eksperymentów badawczych zarówno spośród pracowników Katedry jak i zaprzyjaźnionych jednostek uczelni w Polsce (Bydgoszcz, Kraków, Lublin, Olsztyn, Poznań, Szczecin, Warszawa). Przez wiele lat współpracował też Instytutem Ziemniaka w Jadwisinie. Specjalizował się głównie w zagadnieniach: gospodarka wodna gleby i roślin, nawadnianie roślin, racjonalna uprawa roślin (produkcja zdrowej żywności).

Jego niewątpliwym osiągnięciem było współtworzenie szkoły naukowej nawadniania roślin oraz gospodarki wodnej gleby i roślin (1965-1980).

W roku 1995 z okazji jubileuszu 35-lecia działalności Katedry Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska zainicjował zorganizowanie ogólnopolskiej konferencji pt.: „Technologiczne i produkcyjne możliwości wykorzystania środowiska rolniczego w różnych rejonach Polski” z udziałem wielu wybitnych naukowców z całego kraju. Kierowana przez Niego Katedra współorganizowała też międzynarodową konferencję: „Water requirements and irrigation effects cultivated in arid and semiarid climates” w Tel Aviv (1997).

Był opiekunem licznych prac dyplomowych (inżynierskich i magisterskich). Wypromował 3 doktorów (Elżbieta Morawska, Janina Mosz, Kazimierz Chmura). Wykonał wiele recenzji wydawniczych, rozpraw doktorskich, dorobku przy awansach naukowych.

Na liście organizacji, towarzystw w których działał profesor Stanisław Rojek znajdują się: Polskie Towarzystwo Gleboznawcze (1961), ZNP (1961-1980), NSZZ „Solidarność” (1980-1982), Polskie Towarzystwo Nauk Agrotechnicznych (1983), Przewodniczący Komisji Rewizyjnej (1995).

Poza działalnością badawczą i dydaktyczną dał się poznać jako gawędziarz z pasją rozprawiający o czasach dawnych (historii własnej i katedry), jak i aktualnych problemach nurtujących środowisko. Chętnie służył pomocą w rozwiązywaniu problemów badawczych ale też tych osobistych.

Uhonorowany trzykrotnie Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej – w latach 1971, 1983, 1990; dwudziestojednokrotnie nagrodami Rektora AR; Złotym Krzyżem Zasługi (1974); Krzyżem Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1986), Złotą Odznaką ZNP (1978).

Jest autorem lub współautorem ponad 150 prac naukowych i popularnonaukowych nt. nawadniania roślin, gospodarki wodnej gleb i kształtowania środowiska rolniczego. Publikowanych w renomowanych wydawnictwach naukowych takich jak: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Fragmenta Agronomica, Zeszyty Naukowe. Inne publikacje to: m.in. „Badania nad deszczowaniem roślin pastewnych i łąki przy różnych poziomach nawożenia” 1979, podręcznik „Agroklimatyczne podstawy melioracji wodnych w Polsce” (współautor) 1982, podręcznik „Potrzeby wodne roślin uprawnych” (współautor) 1989, „State of research and the need to investigate plant irrigation in Poland” (współautor) 1997, „Podstawy rolnictwa – Przewodnik do ćwiczeń” (Rojek S., Chmura K.) 1997, skrypt „Technologia produkcji rolniczej” (Chmura K., Dzieżyc J., Rojek S., Trybała M.) 1999.

Po przejściu na zasłużoną emeryturę w 1997 roku z większym zaangażowaniem zajął się działalnością społeczną w Ogólnopolskiej Społecznej Organizacji Chłopskiej „WICI” (od 1990r.), prowadząc ją jako Marszałek „WICI” (od 2000 r.). Wolne chwile spędzał ze swoimi bliskimi żoną Bronisławą, dziećmi Magdaleną i Piotrem a także wnuczętami na terenie wrocławskiego ROD „Storczyk”. Zmarł w dniu 11 sierpnia 2016 r. we Wrocławiu. Będzie nam brakować Jego doświadczenia, życzliwych porad a także pogawędek przy drożdżówce i kawie.

Spoczął 13 sierpnia 2016 r. na Cmentarzu Komunalnym w Nowym Sączu, ul. Śniadeckich 19.

Opracował: dr hab. inż. Kazimierz Chmura